Home brrrxPosts

Albus

@brrrx

31 ♀️🔻 Galicia ☥ Mallorca ⚡ Hufflepuff ✊🏻 Social Work + GITSEC 📷 Canon G7x Mark II + Sony a6400
Followers
771
Following
2,430
Account Insight
Score
24.49%
Index
Health Rate
%
Users Ratio
0:1
Weeks posts
Hace un año salía a cenar con Antonio por su cumpleaños, con el trauma de que decidiera nacer en San Valentín allá por 1992. Cenamos, a la vista de todos, como cualquier pareja seguidora de las modas Corte Inglés ("sois muchos enamorados que salís a cenar" dijeron al reservar, y casi nos quedamos sin mesa). Hacía nada y menos que estábamos "juntos", y aún así ese día conocí a sus padres. Todo súper formal y "muy en serio" llevando apenas dos meses conociéndonos; presentación familiar, cena "romántica" por "San Valentín" y cada uno a su casa con el jiji en el estómago. Me acuerdo que le regalé una carta con la condición de que la leyera al estar solo en su casa (porque qué vergüenza oye). Carta escrita a mano, romanticona de las que pocas veces había escrito hasta entonces y menos para declararme. De esas de mariposas revoloteando en el estómago y nervios a flor de piel por si espantaba al toledano de piedra, siendo yo una moñas de cuidado. Y es que después de mis dramas románticos y de haber hecho las paces conmigo misma sobre ser la amiga soltera de mis mejores amigos, no imaginé que pudiera llegar alguien a calarme tanto, ni que yo fuese capaz de aflojar las defensas en tan poco tiempo. Pero contigo me salió solo en cuestión de semanas. Ojo, qué rabia y qué suerte al mismo tiempo, porque podrías haber resultado ser un psicopatilla. Entre frase y frase he ido al baño a releer la carta y acabar de escribir esto mientras duermes, y solo puedo decir que mantengo cada una de las cosas que dije por escrito a los pocos meses de conocerte: que te quiero por todo lo que eres, pero también por todo lo que sacas de mí, que a veces lo tengo entre capas de negatividad, mala leche y drama. Sé que desde fuera en ocasiones se me ve abusona y borde o que te chincho, pero la realidad es que dependo del equilibrio que me das con tu calma, por cómo me aterrizas (a veces a duras penas) y de tu paciencia infinita (que a veces odio y me saca de quicio). Eres lo que me complementa, y lo dije entonces y lo mantengo ahora también: me haces mejor persona y me gusta quiénes somos juntos. Te quiero con toda mi alma y ojalá muchos 14 de febrero a tu lado (por tu cumpleaños).
21 1
3 months ago
Último día de 2025 y, por primera vez, mi vídeo resumen no dura diez minutos. Probablemente porque este año no me he dedicado a grabar tanto como años anteriores, o porque ha habido etapas que no quiero recordar y porque las que sí quiero mantener las he vivido sin la cámara delante (aunque en algunos casos esto me pese). 2025 ha sido una auténtica montaña rusa. Me llevo una mochila cargada de experiencias nuevas para el 2026, algunas que no repetiré pero que me han dado una buena lección. Este año he vuelto a independizarme definitivamente (🤞🏻), mis mejores amigos me han hecho madrina de la nena más preciosa del mundo y ha sido el año en que más cariño he recibido en el trabajo. Este 2025 me ha dado nuevas amistades, hobbies (como hacerle mataleones a Antonio o viciarme a la UFC los fines de semana), viajes hasta aborrecer los aviones, restaurantes favoritismos y nuevo plato desbloqueado: el bombón de ciervo. He vivido un apagón en Lisboa, he visto en concierto a Ghost y otra vez a las Tanxugueiras, he vuelto a las fiestas del pueblo y me he vuelto a emborrachar acabando estrellita de mar en el suelo. Una vez al año no hace daño (pero a partir de ahora miraré la mar para ir en la procesión marítima). Después de todo eso y también unos buenos dramas, 2025 acaba dándome unas vibras tremendas para el 2026: por primera vez en mi vida gano mi primer sorteo con la lotería de Navidad (celebrándolo como si me hubiera tocado el Gordo) y empiezo enero a jornada completa en el trabajo, con un corte de pelo que llevaba en 2004 y las mismas ganas de comerme el mundo que entonces. 2025 ha sido un año de "limpieza" y de volver a conectar con lo que de verdad importa y eso son las personas que aparecen en el vídeo, entre otras. Feliz año nuevo a todos. Nos vemos por el mundo.
7 0
4 months ago
Hace un año lo felicitaba como mi mejor amigo, mi hermano mayor y mi familia adoptiva. Un año después, además de todo eso, es el padre de mi ahijada, algo que no veía yo como una posibilidad en 2024. Y es que quien nos ha visto y quien nos ve, pasando de ser ratas de escalada a preparar y dar biberones entre pegue y pegue. Porque aunque si echo la vista atrás, a la amistad que teníamos antes de este febrero, adoro lo que recuerdo, este año nos hemos pasado el nivel y se vienen más y mejores (porque soy la lapa tóxica que se os ha pegado al culo). Te (os) quiero más que nunca y ojalá esta aventura a vuestro lado no se acabe jamás. Feliz cumpleaños 💚 PD: este año solo tengo fotos tuyas con Bruna.
46 1
4 months ago
Feliz cumpleaños a la persona incondicional que lleva más tiempo en mi vida, de una forma u otra. Aunque realmente podría subir cada año el mismo texto para felicitarte, porque la amistad contigo se mantiene intacta después de dieciocho años, como si el tiempo no tuviera en cuenta la distancia que nos separa o lo poco que nos vemos. Pero me gusta hacer el ritual de ver fotos de todo lo que hemos vivido juntas y lo que han mejorado nuestros pelos, principalmente, porque de verdad que me sorprende cómo siempre encuentro fotos peores y pocas recientes. Y ojo, que se dice muy rápido el número y pasa desapercibido, pero nuestra amistad ya tiene edad legal para votar y es lo más cercano a un hijo de lo que nos encontramos ambas en nuestro contexto 😂 Brindemos, aunque sea virtualmente, que a este paso celebramos las bodas de plata antes que muchos de nuestra quinta. Feliz cumpleaños, baby, te quiero con locura 💚 En 2026 me escapo a visitarte a Lyon.
24 4
6 months ago
Dicen que se me cae la baba con mi ahijada, pero no sé por qué, si solo practico el B2 de ballenato.
25 1
6 months ago
No todos los cumpleaños son iguales y el tuyo este año es de los que marcan capítulo nuevo. Porque no solo celebramos que es el día en que el mundo vio nacer a una maravillosa persona, sino que además este año es en el que te estrenas en el papel de mamá (aunque ya tengas experiencia conmigo y con Hipo). Y ya tenias los papeles de manitas, la que hace cualquier cosa que se proponga, la que estando de viaje me hace videollamadas (no como yo), la que se duerme viendo una serie (abandonada por mi culpa), la que quería que yo también aprendiese ball de bot como si yo tuviera tu capacidad innata de que todo lo que haces lo haces bien (spoiler: no salió bien el experimento). Eres mi mejor amiga, mi hermana de otra madre, mi fisio oficial, mi soporte cuando se me tambalea el suelo y necesito que me recojan, la persona a la que busco para pedir consejo (aunque luego no te haga caso). Ya eras familia desde hace tiempo, pero ahora es oficial: soy la madrina de Bruna. Y aunque sabemos que me costó asimilarlo y pensaba que me estabais vacilando, no habéis podido darme mejor regalo. Desde el minuto en que lo encajé me subí al barco con la misión de mimarte a ti y a Bruna, y estar a vuestro lado para todo lo que venga. Así que para lo que se viene el resto de año: (más) cambios, noches en vela y primeras veces, te prometo que voy a estar ahí para celebrarte, sostenerte y recordarte lo fuerte y maravillosa que eres (y para robarte a mi ahijada cada vez que pueda), porque sé que serás una madre increíble, igual que ya has sido amiga, hermana y familia para mí. Me has acompañado en tantas batallas en este último año y medio y me has regalado tantas risas y cariño, que ya no me imagino cómo sería la vida sin ti cerca. Porque más allá de títulos y etiquetas, eres de esas personas que te hacen sentir en casa, que te dan raíces y que convierten lo cotidiano en especial. Gracias por ser tú: por tu amistad, por tu cariño, por tu paciencia y por hacerme sentir parte de tu familia sin dudarlo en ningún momento. Feliz cumpleaños, María. Feliz todo lo que viene. Te quiero más de lo que cabe en una felicitación. PD: @marbon.fisio ni una foto juntas sin el pelocho de Aitor.
50 2
9 months ago
Hoy es el cumpleaños de la madre que me parió. La que ahora sabe hacer stickers de WhatsApp y los hace con cualquier foto que se le cruce. La que no atina una foto buena ni por casualidad. La que se mete en todos los berenjenales donde la acabo arrastrando. La que tiene que aprenderse las normas de los juegos de mesa cada vez que juega porque nunca se acuerda. La que se ríe tan fuerte que contagia (y se ahoga). La incondicional. Feliz cumpleaños 💚
50 0
9 months ago
Hoxe é o Día Nacional de Galicia. Día da Patria Galega. Día da Matria. O día da miña terra. Esa que me viu nacer e que me veu medrar por temporadas, sobre todo nos veráns. É ou día do lugar onde vive a miña familia, os que seguen aquí e os que hai tempo que nos deixaron, onde remóntanse as miñas raíces, onde explícase tanto do que son. É o día no que me doe non ser galegofalante coa miña familia, non saber bailar unha muiñeira e que se me caia a baba nunha foliada. Porque oxalá saber bailar ou tocar para gozar como os demais, e non só dende detrás da cámara. É o día no que a morriña pesa máis do habitual. No que doe vivir lonxe, nesa outra terra que piso cada día pero que nunca sentín miña de todo. Un lugar sen orballo, sen lume nunha lareira, sen o cheiro a salitre nin a brétema das mañás de aldea. É o día no que me pregunto que tería sido de min medrando alí, se cadra falando galego sen medo, tocando a pandeireta ou correndo polos montes que agora só piso en visitas curtas. É o día no que Galicia non cabe no peito, pero tampouco nas palabras. Porque hai amores que doén e saudades que non se curan co tempo, aínda visitando de cando en cando. Pero tamén é o día no que lembro que Galicia vai comigo onde queira que vaia. No xeito de falar aínda que sexa en castelán, nas verbas que se me escapan sen querer: rexoubeira, morriña, orballo, trapallada, miñoca... Ou nas letras de Rosalía de Castro cando recito Adiós ríos, adiós fontes. Vai comigo nos sabores que busco, no pan que non atopo fora da terra, na saudade que me rebenta por dentro cando escoito unha gaita ou escoitando música en galego. É o día no que prometo volver sempre que poida, para non perder o fío, para non esquecer quen son nin de onde veño. Porque quizais non nacín falando galego, nin aprendín a bailar muiñeira, pero levo dentro o ritmo da terra, a forza do mar, a memoria dos que me precederon. E un día, quizais, saberéi falar a lingua sen atrancos e vivir sen que a morriña me doa tanto. Ou quizais marche alí a vivir. Pero sexa como sexa, sempre será o día da miña terra, da miña xente, do que me fai sentir casa aínda estando lonxe. Feliz Día da Patria Galega. Feliz día, Galicia.
16 2
9 months ago
Des del COTSIB volem felicitar el @cotsgalicia per la presentació, el passat divendres, del seu Grup d’Intervenció en Emergències davant la Xunta de Galícia. Un pas importantíssim per al reconeixement i la visibilitat del treball social en contextos d’emergència! 👏 Des del nostre GITSEC, la nostra companya Alba Rodríguez ha volgut traslladar un missatge de suport i proximitat a tots els companys i companyes gallecs en aquesta nova etapa. Continuem teixint aliances i sumant esforços des de diferents territoris per enfortir la intervenció social en emergències, amb vocació, compromís i treball en xarxa. 💪 #TreballSocial #Emergències #GITSEC #COTSIB #TreballEnXarxa #CompromísSocial #Galícia
115 6
10 months ago
Lisboa 2x1: turismo y Ghost, porque en Madrid costaba un riñón y, spoiler, lo cancelaron cuatro días antes. Llegamos el sábado por la noche y nos robaron el uber en el aeropuerto 🤟🏻 El domingo caminamos en total 16km, porque "está aquí al lado". Encima con 27 grados y ni una sola nube. Prometimos que el lunes cogeríamos transporte público para sobrevivir para el concierto. Empezamos el lunes desayunando en lo que ya es nuestra cafetería oficial de Lisboa. Y volvimos a caminar "porque los murales están aquí al lado" 🙄 Cuando ya estábamos cansados de caminar y decidimos irnos al castillo, se fue a la puta el intento de coger el tranvía que no pasaba nunca, así que volvimos a hacernos un cuarto de hora a pie. Nada sospechoso que todas las tiendas pidieran efectivo y estuvieran a oscuras. Seguimos felices rumbo al castillo porque “son solo 12 minutos” y, cuando llegamos, “Castle closed due to power outage”. BAIA. Que no hay luz en Portugal tampoco. A partir de ahí: hordas de turistas por todas partes, restaurantes a oscuras, transporte público colapsado (suerte si paraba el bus). Cuando conseguimos pillar uno para volver al hotel y comprar algo de comer... Alcampo: cerrado. Continente: cerrado. McDonald’s: cerrado. Telepizza: cerrado. Menos mal de los minimarkets por las patatillas, galletas y fresas que fueron comida, merienda y cena. Todo esto sin luz desde las 11:30 hasta las 21:30, sin batería, sin cobertura desde la tarde hasta doce horas después, planificando la mochila preparacionista porque por primera vez no me llevo una baraja de cartas a un viaje para pasar el rato y estábamos con los pies molidos para ir de paseo otra vez. Un planazo de día. El martes repetimos desayuno, vimos el castillo sin hordas de guiris, comimos bacalao con chorizo y espinacas y tuvimos el conciertazo de Ghost, por fin. El miércoles acabamos de desayunar con la alegre noticia de un retraso de 4 horas. Resultado: casi 8 horas en el aeropuerto, cambiando las horas del vuelo varias veces. Embarcamos por fin y "bueno, ya ha pasado lo peor" 🤡 Cuatro despedidas de soltero/a de juerga en el vuelo como broche de oro. Ojalá la próxima visita a Lisboa sea menos emocionante.
38 4
1 year ago
Segunda visita exprés a Toledo y a Consuegra, con otra mirada y sensación más verde. Y por supuesto, mejores fotos. Menos exprés que la de agosto y bastante más friolera y social, aunque igual de llena de gente (porque solo se me ocurre a mí ir en Semana Santa esperando que no hubiera gente). Dos días pateando Toledo de lado a lado ha sido mi entrenamiento para cinco días en Lisboa. No ha sido favorable, deseadme suerte. Puede que no llegue a mayo.
28 3
1 year ago
Quién me ha visto y quién me ve 🙄 Justo hoy hace un año que fui por primera vez a ver una actuación de castells, por ver a mis amiwis haciendo cosas de puñeteros locos y hacerles fotos. Pues resulta que ayer oficialicé ser una puñetera loca que se sube a la gente también, porque no me bastaban las rocas. Gracias @soundamm por coger los mandos de la cámara y sacarme tremendas fotazas. Gracias @toniaguera4 porque no estaba planeado y no dudaste. Te he sido infiel, pero igualmente haremos reestreno en plaza juntos @baltan01 @castellersdemallorca 🤟🏻
42 0
1 year ago