De afgelopen vier dagen met enkel kaart en kompas door de bossen gelopen in een poging zo weinig mogelijk paden te gebruiken. Vandaag ook een vriendje gemaakt. We hebben geweldig gelachen.
Ben me aan t amuseren. Vandaag brood en kladdkaka gebakken. Kladdkaka, soort kleefkoek, is waarschijnlijk het beste wat de Zweedse keuken, of eigenlijk de mensheid in zijn geheel, heeft voortgebracht. Een grote brownie, maar krokant van buiten, dan een licht taaie laag, en tot slot de binnenkant die stroperig is. Met een paar stokjes en frictie het vuur in gang gekregen. Leuk om te proberen als haardbord was dennenhout dat al grijs van ouderdom was en dus bijna geen vocht meer kon opnemen. In de vork ervan de spindel gezet en binnen vijf minuten een kooltje dat ik kon aanblazen. Ging echt heel goed. Tijdens het bakken ook bezoek van massa’s vale gieren. Verder nog een landschapje van een paar weken geleden en een boomleeuwerik die in dat landschapje zat.
Twee weken dolle winterpret, eerst met Jitse en Staf, daarna met @voshaaroutdoorandeducation . Veel quinzees (sneeuwhol) gebouwd en beslapen, vuurtjes natuurlijk. Sneeuw gegeten en gesmolten. Skiën, sneeuwschoenwandelen, oriënteren met kaart en kompas, tracking. Veel vale gieren, enkele steenarenden, kruisbekken. Onderweg blij met een lepelaar, zo mooi hoe die door het water schept. Jawadde, hoe vertel je dat in een paar zinnen hè.
Kool- en kuifmees op de voederplaats. Dan Zetterström merkte op dat de kuifmees een vals gezicht op het achterhoofd heeft, waardoor het lijkt alsof ie ogen op z’n rug heeft (zie uitgelicht frame). Dat gezicht wordt nog duidelijker als het kopje gebukt is.
Waarschijnlijk helpt dit om roofvogels zoals sperwer te laten denken dat ie hen ziet, waardoor ze wachten met aanvallen. De dwerguil, een andere liefhebber van de kuifmees, heeft op zijn beurt ook zo’n vals gezicht om zich te beschermen tegen grotere roofvogels.
Bruine kiekendief, aquarel, 1/1/26. Het lijkt me dat dit een adult vrouwtje is…
In een ideale wereld heeft een adult vrouwtje (bruin) een witte kruin, een witte borstring en een witte vleugelrand. De stuit is ook roodbruin, en lichter dan de rest van de bovenkant die varieert van bruin over donkerbruin tot zwart.
De juveniel is in die ideale wereld veel donkerder, en heeft geen borstring, en soms geen witte vleugelrand of kruin. Die kruin is meestal juist okerkleurig.
Maar in de feitelijke wereld zijn er juvenielen met de kenmerken van adulte vrouwtjes en andersom. En dan zijn er ook nog rui-kleden en verschillende kleden per kalenderjaar van een juveniel.
Het houdt me nu al een tijdje bezig, en het is zowel fascinerend als frustrerend. In een paar tekeningen de typische kenmerken vangen zal moeilijk worden. Daarom gewoon deze ene kiekendief. Een adult vrouwtje: misschien omwille van de vollere hand, meer als die van een buizerd?
Verder nog een laatste keer de steenuil, die ligt nu onder de grond. Een smelleken, vrouw, opgezet, getekend in museum natura docet (Denekamp, NL), en twee vrouwtjes groenling in een nogal beigig kleed. Allemaal aquarel, en afgelopen maand getekend.
Een herinnering uit de tijd dat ik nog schilderde: hoewel in het geval van het merendeel van mijn
schilderijen schijn bedriegt als het lijkt dat ze snel even uit de mouw werden geschud (in
werkelijkheid was ik blij als er na een maand lang zoeken, uitproberen en uitvegen iets op het
doek verscheen wat ik al die tijd leek te hebben gezocht), geldt dit wel degelijk voor dit schilderij.
Een collega-kunstenaar, @joke_hansen , en ik gaven op dat moment les in plein air-schilderen. Na
me afgezonderd te hebben van de groep, had ik opeens dit geschilderd, en liep ik vervolgens naar
haar toe met de vraag ‘of het wat was’. Toen ze daar bevestigend op antwoordde heb ik het haar
snel gegeven omdat ik schrik had dat ik het anders zou uitvegen. Ik had geen idee wat ik ervan
moest denken omdat het zomaar ineens was ontstaan. Achteraf ben ik blij dat iets wat mogelijk
zo’n kort en efemeer bestaan had kunnen hebben -was het eigenlijk zelfs ooit begonnen, en zou
je van een einde hebben kunnen spreken?- nog steeds bestaat.
Ferme wandeling gemaakt, volledig zelfvoorzienend, van bijna 160km en meer dan 6000 hoogtemeters. Echt zo’n tocht waarbij een mens van z’n eigen lichaamsgeur moet houden.
De beverdammen die ik zag liepen kilometers door en het gefilmde stuk is slechts een fractie. Geen bevers gezien, wellicht omdat ze zich de pleuris hadden geschrokken van de jacht die daar de twee dagen ervoor plaatsvond (en dan staan er bizar genoeg bordjes dat je de rust van de dieren niet mag verstoren).
Elke nacht gaan slapen met geluid van bosuilen, soms ook een ransuil of het geblaf van een ree. Blij met de vele goudhaantjes die ik er zag (meest voorkomende vogel schat ik) en de appel- en goudvinken. Kepen. (Zwerm kepen is niet van daar maar Falsterbo begin vorige maand). Bezoek van wilde zwijnen ‘s nachts. ‘t Was me weer een beestenboel.
Om in de sfeer van het jaargetijde te blijven maar eens een paar dode vogeltjes. Sinds een jaar ben ik zonder dat ik hier een verklaring voor kan vinden, verzot op vogeltjes. En om de studie een duwtje in de rug te geven dacht ik: hoe beter leren en kijken en inprenten dan door het te tekenen?
Idealiter, zo was het doel, moeten de tekeningen gebruikt kunnen worden als hulp bij determinatie, en dus zeer accuraat zijn.
Maar ik ben ook blij met een soort Japanse ‘vibe’ die erin zit. Iets feitelijks, ‘zo is het’. Iemand merkte een paar dagen geleden op dat t hem deed denken aan Japanse tekeningen waarin de verschillende stadia van ontbinding van een menselijk lichaam worden weergegeven. Blijkbaar heet dat de praktijk van kusōzu.
