Ola outra vez.
O segundo adianto do novo disco sae mañá. Titúlase San Xoán e, efectivamente, é unha canción sobre San Xoán (a festa, non o santo).
A noite do 23 é un dos meus momentos favoritos do ano. Por moitas razóns: a paliza que lle da o día á noite, o moito que se resisten a abandonarnos os últimos raios de sol, a vontade de celebrar a vida que se respira en Galiza, as ganas de saltar a fogueira un número polémico e indeterminado de veces, o inicio das vacacións, os dedos graxos polas sardiñas...
E, en cambio, San Xoán tamén nos ensina unha grandísima lección. Como diría Xabarín, “todo o bo remata amigos, mañá máis e mellor?” (o interrogante, como as patacas, é cosecha propia). E é que nesa noite poñemos punto e final á que probablemente sexa a mellor época do ano, unha na que os días non paran de medrar, na que avanzamos máis lixeiros coa promesa do verán, na que o inverno pasado morre e o inverno futuro está máis lonxe ca nunca.
Por sorte para nós, agora mesmo estamos nesas. Así que le vent se lève, hai que tratar de vivir etc.
Que non cho teñan que contar e, se cho piden dúas veces, quédate a tomar outra ho.
Despois de tremendo discurso, igual hai quen cre que vamos editar un tema alegre, pero bueno. Somos Néboa, non?
📸Foto:
@aidacuevas_
👔Estilismo:
@laurasixto_
🧣Pano de Tomás:
@xianacobo
🤕Diadema de Sandra:
@man.morta 
