Om in de trend van de emo content mee te gaan dacht ik nog even een gedichtje voor te dragen op deze belangrijke dag. Het is geen groot geheim dat ik geen cent vertrouwen heb in het oorlogsnarratief en ik hoop dan ook van harte dat we deze gruwelijke wanpraktijken nog op tijd kunnen stoppen voordat het te laat is.. ❤️🩹
Al is het m’n social media zelfmoord. Ik kan ook geen hippe filmpjes maken. Maar ik probeer wel eerlijk te zijn. Ook al is het laat. En hopeloos. Hier heb je het. U mag van mij aannemen; ik ga niet onregelmatig met een ongerust hart naar bed. Het Westen ontwaart sinds de Zwarte Dood een afzichtelijk monster.. laten we beter en lief proberen te doen 😥❤️🩹
Met dank aan lieve mensen om mij heen hebben we vandaag een appelboom geplaatst in mijn zogenaamde mini ecologisch ontwikkelingsgebied. Rondomheen staan 12 wilgentegen als symbool voor de apostelen en daarbinnen liggen drie bedjes van veldbloemen. Wat je ook gelooft en waar je ook woont; laat je niet gek maken door institutionele belanghebbenden. Liefde. En vrede. Niet teveel gevraagd toch? Zalig Pasen 🙏✨
Vandaag werd ik getrakteerd op het redelijk zeldzame vertoon van de reden waarom de ekster tot de orde van de zangvogels behoort. Prachtig. Zalig Pasen allemaal. Moge zijn verrijzenis hoop, geloof en liefde (terug)brengen in de wereld 🙏
Na enige determinatie zijn we met de ecologische elite tot de conclusie gekomen dat het om de knolcyperus moet gaan. Een zogenaamde invasieve exoot die via de Egyptische Nijldelta door de Arabieren in Spanje zijn geïntroduceerd. De knollen hebben een hazelnoot/amandel achtige smaak en volgende week zullen we een royale oogst hebben als we verder gaan met dit project ✨🔥
Wederom niet binnen de tijd van de hippe algoritmes maar vooruit dan maar. Opa vertelt over hoe het was om op te groeien in het tweede interbellum en zijn liefde voor hoopvolle muziek
Net buiten Tilburg bevindt zich het gebied Zwaluwenbunders. Een prachtig stukje Brabants Coulissenlandschap dat de komende jaren verder ontwikkeld gaat worden ten gunste van de natuur en de mens, met het oog op ecologie en inzichtelijkheid. Ik voel mij gezegend dat ik in deze contreien mag vertoeven, gezien ik als kleinzoon van een keuterboer niks liever deed en doe dan op kleinschalige wijze de mutualistische optimalisatie tussen mens en natuur als vanzelfsprekend te bevorderen ❤️✨
ik vind het ongelofelijk boeiend hoe Disney in zijn muziekproducties de dreigende onderbuik van Thachkovsky heeft weten te incorporeren wellicht zonder dat de nietsvermoedende toehoorder het door heeft. Daardoor vraag ik me af of de 20e eeuw de geboorte heeft meegemaakt van het ultieme valse sentiment, stichtelijkheid vermomd als verleidster. Tijdens het bijhouden van mijn repertoire kwam ik vanavond dan ook uit bij het lied waarmee de animatiefilm Jungle Book eindigde in 1967 en hierin hoor ik de typische onderhuidse dreiging waarvan ik denk dat mijn dierbare Pjotr deze als geen ander heeft ontluikt. Totaal niet volgens de hippe standaarden van het meta-algoritme, dus sorry voor de langdradigheid. Misschien interesseert het ook helemaal niemand. Ik gooi ‘m er ook maar weer op als aanvulling op m’n tijdscapsule 🙃✨
De O.L.V. Moeder van Goede Raad-kerk van Broekhoven I is een rijksmonument. Ontworpen in neo-byzantijnse stijl door de Tilburgse architect Jan van der Valk. Voor een architect met zo’n achternaam moet het toch heugelijk nieuws zijn dat er nu een Slechtvalk is ingetrokken en zo te horen heeft zij ook al jongen. Ik heb haar Ria genoemd en het leukste van alles is dat ze lijkt te reageren als ik haar roep imiteer!
Cultureel Calvinisme en de Sadomasochistische Bureaucratie
Het begint er soms op te lijken dat het overschot aan bestuur en ambtenarij dit Polderland moedwillig de culturele afgrond in werkt. Hun Hobbesiaanse mensbeeld lijkt er met regelmaat voor te zorgen dat simpele en mooie initiatieven worden afgewimpeld vanwege een schijnbare onuitvoerbaarheid.
Zoals dit huidige voorbeeld. Het Spoorpark voorziet in schaaktafels rond het T-Huis, maar vindt het onwerkzaam om een paar sets schaakstukken aan te schaffen die door deze horecavoorziening gefaciliteerd kunnen worden. Ten eerste heb je voor een habbekrats zo een tiental sets bij elkaar gescharreld als je een middagje zou gaan kringlopen en daarbij denk ik dat het slag mensen die daarom zou komen vragen niet van het allooi is dat zij daar misbruik van zouden maken.
Daarbij snap ik dat mijn suggestie van een groot schaakbord, dat naar mijn idee ook een mooie verbindende rol kan spelen en een esthetische aanvulling op het park zou kunnen zijn, niet zomaar over één nacht ijs gerealiseerd kan worden. Maar om op voorhand een dergelijk initiatief als onrealiseerbaar te bestempelen vind ik echt een teken van gemakzuchtige onwelwillendheid.
Dit pleidooi is absoluut zonder aanzien des persoons, maar meer een symptoom van een structurele onvrede die ik als cultureel maker en maatschappelijk geëngageerd burger ervaar in een stad die graag pronkt met de creatieve en culturele voedingsbodem die deze stad rijk is. Dat laatste kan ik alleen maar beamen, maar tot slot en ter illustratie sluit ik graag af met de slotzin van het proefschrift doctor ingenieur J. de Graauw uit Delft in 1968:
“Het gevoel van onbehagen over de dienstverlening van vele overheids- en semioverheidsinstellingen wordt versterkt door het veelvuldig voorkomend verschijnsel, dat achter gesloten bedieningsloketten ogenschijnlijk voldoende personeel voor dienstlening aanwezig is.”
