Τώρα τελευταία, μπορεί να ήταν εβδομάδα μπορεί να ήταν και τρίμηνο, χρειαστήκαμε “πανοπλίες”. Σε μια ανομολόγητη συμφωνία με την Α, ξεθάψαμε από τις ντουλάπες μας και από αυτές των γονιών μας, ό,τι θα μας έκανε να νιώσουμε καλά, ακόμη και αν σήμαινε σακάκι Δευτέρα πρωί, χωρίς να είμαστε καλεσμένοι σε επίσημο δείπνο. Γιατί, ποιός χέστηκε στα αλήθεια;
Όλο αυτό μου θύμισε το φωτογραφικό project της Ε, τέτοια εποχή πριν δύο χρόνια, με θέμα το Imposter Syndrome. Τότε, αυτό που είχε βγει μπροστά ήταν τα άπειρα δαχτυλίδια (ακόμη ισχύει) και ένα oversized τζιν που έχει περάσει προσωρινά σε αχρησία, λόγω μιας μικρής φθοράς.
Τόσο καιρό μετά, αυτό το αναθεματισμένο σύνδρομο του απατεώνα δεν έχει φύγει από πάνω μου και ποντάρω τις οικονομίες που δεν έχω, πως δε θα φύγει ποτέ. Αυτό που έχει αλλάξει όμως είναι η αποδοχή και η κατάκτηση των λαθών - δεν είναι δα ότι έχω δει και κανέναν να καταφέρνει πράγματα, χωρίς λάθη. Αν σας τα πουν διαφορετικά αγνοήστε τους, και αν τολμήσει κάποιος στο διάβα σας να σας επισημάνει πρώτα τα λάθη και μετέπειτα το κατόρθωμα, αγνοήστε τον διπλά. Η απολίτιστη πλευρά μου θα έλεγε να δώσετε και μια σφαλιάρα.
Σε κάτι αυθόρμητα stories τις προάλλες, που θύμισαν λίγο την περίοδο που με ένοιαζε λιγότερο πώς θα φανούν τα πράγματα, έγραψα για τις μικρές ή μεγάλες δυσκολίες που δεν λέμε και την τέλεια ζωή που προβάλουμε εδώ. Ευτυχώς η πραγματική ζωή είναι εκεί έξω, με ανθρώπους που ακόμη παλεύουν για μια ευαλωτότητα που κοντεύει να ξεχαστεί, μια ανθρωπινότητα που είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε, για μια αλήθεια βρε παιδί μου. Δύο χρόνια μετά, σε έναν φανταστικό κύκλο, επανέρχονται τα λόγια του τότε, σαν μια ακόμη κατάκτηση:
“Ήταν αυτά που στην πορεία του τελευταίου ενάμιση χρόνου, έντυσαν μια περσόνα που φοβάται λιγότερο, πιστεύει περισσότερο και δεν τρέμει να τσαλακωθεί. Κάπου στην πορεία, η περσόνα και ο πραγματικός Εαυτός, συναντήθηκαν και συμφωνήσαν πως:
“Όλο τρέχεις, κι όλο δεν φτάνεις”
Κάπου στην πορεία καταλάβαμε πως οι σχέσεις μπορούν να αντέξουν, αρκεί να έχουν φροντίδα, και πως θα υπάρχουν άνθρωποι που δε θα δουν “απατεώνες”, αλλά τον καθένα μας ολόκληρο με τα ψεγάδια του.”
Over and out,
Κωνσταντής
Νομίζω πως μια από τις σπαστικές αντιφατικές αισθήσεις που μπορείς να έχεις είναι το να νιώθεις χελώνα και λαγός ταυτόχρονα, ή μανιωδώς εναλλάξ, χωρίς παράλληλα να ξέρεις πως μοιάζει η τερματική γραμμή.
Κάπου στην πορεία μάλλον τρέξαμε αγώνες διαφορετικών ταχυτήτων και αποστάσεων, μα δεν είμαι διόλου βέβαιος ότι αντιληφθήκαμε κάθε φορά που τερματίσαμε και αν υπήρχε κάποιο μετάλλιο της προκοπής. Τι μένει όταν χάνεται η ανάσα;
Πάντως μια καλή αντιμετώπιση - και ένα αγχολυτικό placebo οριακά - είναι οι δρόμοι της πόλης όταν αδειάζουν και το άνευ προορισμού περπάτημα. Και κάπου σε αυτό το νυχτερινό σκηνικό, στέκουν και αυτά τα φωτισμένα παράθυρα, μια υπενθύμιση πως κάπου και για πάντα υπάρχει μια σπιθαμή φωτός και ζεστασιάς.
Στάση για νερό και ανάσα - ποιος χέστηκε για τις γραμμές τερματισμού;
Κωνσταντής
Μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ μάλλον πως φτιάχνουμε «φούσκες» για να αντέξουμε - μικρές φυσαλίδες υποκειμενικά απλής καθημερινότητας που βγάζουν νόημα στο μακρο-χάος.
Μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ μάλλον πως στερούμαστε της άγνοιας που κάποτε μας οδήγησε σε επιλογές φαινομενικά κουλές, που παρά την δυσκολία μας προσέφεραν πολύτιμα μέρη/μέλη μας.
Και τελικά μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ μάλλον πως η ενηλικίωση έρχεται μαζί με μια δυνατότητα - αυτή του να αναζητάς και να δημιουργείς ορίζοντες.
Cheers,
Κωνσταντής
Η αλήθεια είναι πως ήθελα να μοιραστώ περισσότερα για εκείνο το περίεργο βράδυ στη Λαχαναγορά του Ρέντη την ίδια κιόλας στιγμή. Παρόλα αυτά κάπως το κράτησα μέσα μου και ταυτόχρονα το επόμενο πρωί οι ρυθμοί επέστρεψαν στην τρελή καθημερινότητα.
7 άγνωστοι άνθρωποι γύρω από ένα τραπέζι, ένα βράδυ καθημερινής. Συνηθισμένοι στο speed-dating των networking events - τα οποία θα μπορούσε άνετα κάποιος να παρομοιάσει με την παρωδία των σημερινών dating apps - υπήρξαμε για λίγο άβολοι. Αλλά όντως για λίγο, γιατί όλα πήραν την πορεία τους μόλις καθίσαμε στις θέσεις μας, μοιράσαμε το ψωμί και αφήσαμε στην άκρη τα κινητά και τις ειδοποιήσεις. Οπως θα έπρεπε δηλαδή να γνωρίζονται οι άνθρωποι.
Στο βιβλίο “Bread for the living, bread for the dead” η Νένη Πανουργιά γράφει στο δικό της κείμενο:
“Ψίχα: Homonym to ψυχή, soul or moth, butterfly, but not related to any, meaning simply the crumb. Although one could argue, and I do, that the ψίχα of the bread is, really, its soul, its ψυχή, its psyche.”
Και με κάνει να σκέφτομαι ότι προσφέροντας ψωμί στον διπλανό σου, ίσως να μεταφέρεις και ένα τόσο δα κομμάτι της ψυχής σου και αντίστροφα.
Φεύγοντας εκείνο το βράδυ, χωρίς να ξέρω πως έχει περάσει έτσι ο χρόνος, δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι: πώς περιμένουμε να πετύχουμε το μαζί, όταν έχουμε ξεχάσει να καθόμαστε γύρω από ένα τραπέζι μαζί χωρίς να μας διακόπτει η πραγματικότητα για λίγο;
Ζύμωση, λοιπόν. \ Για περισσότερα δείτε εδώ @zy.mosi
Cheers babes,
Κωνσταντής
«Η αγάπη είναι αργή,
και όταν φτάνει, δεν μιλά ούτε ακούει:
μόνο φιλά(ει) και ξαναζωντανεύει το νεκρό,
ίσως μάταια»
Αυτές ήταν κάποιες από τις λέξεις του Δημήτριου Καπετενάκη, τις οποίες ακούγαμε να ηχούν μουσικά, όσο τα σώματα κυλούσαν αέναα στην μεταλλική κερκίδα. Το «Ρέκβιεμ για το Τέλος του Έρωτα» είναι ο πρώτος Παπαϊωάννου που είδα, κυρίως γιατί ποτέ πριν δεν μου είχε δημιουργηθεί η ανάγκη και πάντοτε τα εισιτήρια κατασπαραζόντουσαν αιμοδιψώς από τους θεατές-θηρευτές. Αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.
Καθήμενος στα «βελούδινα καθίσματα» της Λυρικής, δεν ήξερα στα αλήθεια τι να περιμένω - είχα επιλέξει να διαβάσω τα απολύτως αναγκαία και να δω που θα με πάει αυτό που θα δω. Η αλήθεια είναι πως στην αρχή δυσκολεύτηκα να «μπω», σχεδόν ενοχλημένος από την επαναλαμβανόμενη πτώση και αναρωτώμενος, μάλλον κάπως κυνικά, για το πόσες μελανιές θα έχουν οι ερμηνευτές. Στο τέλος, βέβαια, βλέποντας και στη συνέχεια μονάχα ακούγοντας στα σκοτεινά τον γδούπο των σωμάτων, σκέφτηκα όλα εκείνα τα σημάδια που άφηνε το AIDS στα σώματα, προτού τα εξαϋλώσει.
Διαβάζοντας το ίδιο βράδυ το πρόγραμμα της παράστασης, έπεσα πάνω στην πληροφορία πως στην αρχική εκδοχή του έργου - εκεί στο παλιό εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Νέο Φάληρο - οι τότε θεατές καθόντουσαν σε μια αντίστοιχη με αυτή του σκηνικού εξέδρα. Ο Παπαϊωάννου σε μια συνέντευξη του είχε πει πως το φανταζόταν σαν ένα μεγάλο κουτί, μέσα στο οποίο οι θεατές θα μπορούσαν δυνητικά να βρίσκονται στη θέση όσων κατρακυλάνε.
Μπορεί αυτή η παράσταση να γεννήθηκε για να μιλήσει για την επιδημία ενός ιού που κατέπνιξε τη ζωή και έθρεψε το κοινωνικό στίγμα, όμως κατάφερε και να μιλήσει για μια αγάπη που ποτέ δεν πεθαίνει - μονάχα “φιλά και ξαναζωντανεύει”. Κι αυτό, μάλλον, είναι διαχρονικό και πανανθρώπινο.
Στο χειροκρότημα, εκεί που οι ερμηνευτές παρατάχθηκαν δίπλα-δίπλα, ήταν που μου έσκασε και η διάσημη φωτογραφία της χορωδίας του San Francisco. Μόνο που τώρα ήταν όλοι γυρισμένοι προς τα μπρος, ίσως μια αισιόδοξη ερμηνεία πως όλα μπορούν να πάνε καλύτερα.
Cheers,
Κωνσταντής
Σκέφτομαι από χθες που είδαμε τις «Υπέροχες Μέρες» (ναι μας πήρε λίγο, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ) πως ο Wim Wenders βρήκε τρόπο να μας αποδείξει πως η ζωή έχει κάτι από ταινία - ακόμη και η πιο απλή καθημερινότητα.
Σε αυτές τις δύο ώρες, που θα μπορούσαν να είναι δέκα λεπτά ή μια βδομάδα, δεν κατάλαβα ποτέ αν ο πρωταγωνιστής βιώνει χαρά ή θλίψη - ή τέλος πάντων πότε βιώνει τι. Και σκεφτόμουν πως έτσι είναι πολλές φορές και η ζωή, μια ρευστή χαρμολύπη χωρίς σαφή όρια. Οπως σωστά είπε η Α. εκείνη την ώρα, μάλλον ο σκηνοθέτης ήθελε να μας μιλήσει για την ευγνωμοσύνη.
Εκεί που «ούρλιαξα» όμως, ήταν όταν αντιληφθήκαμε πως μετά τους τίτλους τέλους, ο Wenders είχε κρύψει ένα μήνυμα. Μην έχοντας την προσδοκία να το δουν πολλοί, έκρυψε σαν εκείνο το σημείωμα στις δημόσιες τουαλέτες, την λέξη “Komorebi”. Μια υπενθύμιση πως η ομορφιά μπορεί να βρεθεί στο παροδικό και το απρόβλεπτο.
Καλή Κυριακή παιδιά,
Κωνσταντής
Με την Β. ακούγαμε με μανία την Άγρια Ορχιδέα όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος την Άνοιξη του 2022. Τις προάλλες μπήκε τυχαία στην λίστα και αυθόρμητα της έστειλα μήνυμα - «για να θυμόμαστε που ήμασταν και που φτάσαμε».
Το Σάββατο μετά από καιρό πήγα σινεμά μόνος, να δω την νέα ταινία του Τζάρμους και κάπως συνειδητοποίησα πόσο περίεργα και αξιοθαύμαστα πλάσματα είμαστε οι άνθρωποι. Τελειώνοντας η ταινία, σε μια αισιόδοξα κατάμεστη αίθουσα, αναρωτιόμουν πόσο σπουδαίο είναι που παρόλη την συνειδητοποίηση πως κάποια στιγμή όλα τελειώνουν, αντέχουμε να προχωράμε όπως μπορούμε. Να ζούμε, να σχετιζόμαστε, να δημιουργούμε. Και πως μάλλον τελικά ο θάνατος έρχεται (και) ως μια συνειδητοποίηση της ζωής.
Oh well,
Κωνσταντής
Τέτοιες μέρες πριν ένα χρόνο ξεκίναγα στο Φεστιβάλ, μην έχοντας ιδέα τι να περιμένω, τι με περιμένει, και γενικά το εφηβάκι μέσα μου ήταν σε μια κατάσταση σοκ.
Θα μπορούσαν να γραφτούν πολλά για αυτή τη δουλειά - που όπως όλες εκεί έξω ιδανική δεν είναι - αλλά πέρα από τους ανθρώπους που μου χάρισε μέχρι και σήμερα, μου κέρασε και τόση ομορφιά. Και το προνόμιο να παρακολουθείς καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο να κάνουν πρόβες σε άδεια μεγαλεπίβολα μνημεία όπως το Ηρώδειο και το θέατρο της Επιδαύρου. Και να λες από μέσα σου «μαλακά μου, τι ζω;». Δεν ξέρω αν συνηθίζεται ποτέ αυτός ο σουρεαλισμός, αλλά εύχομαι πως όχι.
*Ενα από τα πιο αγαπημένα βίντεο που τράβηξα ποτέ, γενική πρόβα @sydneydanceco / @rafaelbonachela
Σήμερα συζητάγαμε με την Ψ πως κάποιες κουβέντες είναι ανέφικτο ή και μάταιο να γίνουν με γνώμονα το συναίσθημα - πως σημασία έχουν οι αριθμοί και τα όρια.
Αν και εκείνη την ώρα συμφώνησα, όχι γιατί έπρεπε αλλά γιατί όντως κατανόησα την ανάγκη, κάπου στην πορεία της ημέρας μου φάνηκε αντίθετο από τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα.
Παρόλα αυτά καταλαβαίνω πως δεν μιλάμε όλοι την ίδια γλώσσα και ενδόμυχα θυμάμαι κάτι τέτοιες στιγμές τα λόγια από το έργο του Μουαουάντ το καλοκαίρι: «Σου μιλώ σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνεις κι εσύ σιωπάς σε μια γλώσσα που δεν μιλάω πια».
Πιθανολογώ, γιατί ποιος ξέρει στα αλήθεια, ότι τελικά δεν διαφέρουν οι γλώσσες αλλά τα νοήματα και τα βιώματα που είναι επιφορτισμένες από τον καθένα μας. Πώς οι σιωπές συμβολίζουν κάτι διαφορετικό, ανάλογα με το από πού έρχεσαι και πώς στην πορεία αν για κάτι παλεύουμε είναι να γεφυρώσουμε τις διαφορετικές διαλέκτους.
Cheers babes,
Κωνσταντής
Στα αλήθεια το 2026 με βρήκε άρρωστο - όπως τον περισσότερο κόσμο - και κουρασμένο. Αλλά με βρήκε και με την Φωτοπούλου να διαβάζει στην κάμερα το «Είναι η αγάπη», που είχε γράψει η Κιτσοπούλου.
Δεν είναι μυστικό πως στο παρόν προφίλ η «αγάπη» έχει χιλιοπαίξει - από λόγια ακαδημαϊκών, σε ευχές, μέχρι και τατουάζ.
«Είναι η αγάπη φονικό // που ζωντανό σε αφήνει»
Σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες για την αναφορά της αγάπης σε κουβέντες, συζητήσεις, τραγούδια και ταινίες. Και σαν σε κάθε ένα από αυτά τα συμβάντα, η αγάπη να πηγαίνει χέρι-χέρι με κάτι άλλο - θέτε πόνο, φόβο, έκσταση, ενθουσιασμό;! Και μοιάζει σαν να είναι το θέμα που αιώνες μας απασχολεί και κανείς δεν έχει ακριβώς συμφωνήσει τι συμβαίνει. Σαν να ισχύουν όλα και τίποτα μαζί. Σαν να την ψάχνουμε αλλά να μη ξέρουμε και ακριβώς πώς μοιάζει. Και σαν να είναι η μεγαλύτερη εν εξελίξει συζήτηση που έχει ποτέ συμβεί και δεν φαίνεται σύντομα να τελειώνει.
Το 2024 είχε το ευρετήριο «λέξεων-ευχών» και το 2025 την καταγραφή σε μηνιαίους κύκλους. Το τελευταίο, στα απόνερα του έτους φάνηκε να σπάει, να γίνεται πιο αυθόρμητο και λιγότερο επιμελημένο. Το 2026, μάλλον, θα έχει θραύσματα πραγματικότητας, αφημένα σχεδόν τυχαία, που μονάχα ο χρόνος θα φανερώσει το τελικό μωσαϊκό.
Πριν 6 χρόνια έγραφα - στις «περιγραφές μελλοντικών ψυχοθεραπειών» - «προσδεθείτε, δεν έχω ιδέα πού οδεύουμε». Το αστείο είναι ότι ακόμη δεν έχω ιδέα, αλλά να που κάπου φτάσαμε μέχρι σήμερα.
Oh well, καλή χρονιά 🪐
Κωνσταντής
*Το ηχητικό είναι από βίντεο της παράστασης Γκόλφω, του Σπυρίδωνος Περεσιάδη, σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου, στο κανάλι του Εθνικού Θεάτρου.
“ζω σημαίνει πίνω χωρίς να διψώ”
Μετά από έναν παροξυσμό ανάγνωσης (ενίοτε ταυτόχρονης) και αγοράς βιβλίων (οι στίβες έχουν γίνει διακοσμητικό στοιχείο του σπιτιού), αποφάσισα να πιάσω στα χέρια μου “Τα Χρόνια” της Ανί Ερνώ.
Φαινομενικά σε μια άκυρη στιγμή, δίχως πολλή ησυχία στο σπίτι που μας φιλοξένησε στα Ιωάννινα για τις γιορτές. Και ήταν ακριβώς αυτή η φράση, που συνάντησα στις πρώτες σελίδες και η οποία έμελλε να αφήσει το αποτύπωμά της στην εκπνοή αυτού του χρόνου.
Το ίδιο βράδυ λίγο αργότερα, σε ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι παρέα με το καταπληκτικό ηπειρώτικο κρύο, κουβεντιάζαμε με την Ε. Είναι γεγονός πως το 2025 ήταν μια ανέλπιστα σουρεάλ χρονιά, με εμπειρίες που δεν φανταζόμουν πως θα ζήσω. Είναι, όμως, εξίσου γεγονός πως υπήρξα βαρύς και προβληματισμένος - ίσως λίγο πιο φανερά από τις χρονιές που πέρασαν. Και αυτό το λες μια μικρή νίκη - το μοίρασμα. Σε αυτό το τσιγάρο, λοιπόν, κάπως αιφνιδιαστικά η Ε. υπογράμμισε τη διαρκή ανάγκη μου να απαθανατίζω τα πράγματα, και κυρίως την ομορφιά. Πόσες φορές αυτή μας έχει σώσει άραγε;
Χαζεύοντας τα περίφημα photo dump διάφορων ανθρώπων εδώ μέσα, έκανα ένα σκρολάρισμα στα άλμπουμ της χρονιάς να ψάξω αν μένει κάποια επίγευση. Θα ήταν αδύνατο - μάλλον - να διαλέξω μόνο 20 στιγμές, αλλά συνειδητοποίησα πως τα 3 βασικά στοιχεία ήταν η θάλασσα, ο ουρανός και οι λέξεις.
Η χρονιά υπήρξε γενναιόδωρη, όμορφη και μοναδική - αλλά είχε άπειρη δίψα.
Εύχομαι αυτή που έρχεται να μας ξεδιψάσει.
Κωνσταντής
