ζούμε εικονικά, πονάμε πολυεθνικά πια για να μας χωράνε τα mall
κι εδώ η πόλη ασθενικά bar σαν κεντρομόλοι
το τέλος κοιτάν όλοι με λοβούς στην παρακεταμόλη
τα πρέπει σας αντανακλούν σ' ουρανοξύστες
γι αυτό δε βλέπω ουρανό απ' τις παγοκύστες
φτάνεις τ' αστέρια απ' τον ακάλυπτο να βρεις
στο δάπεδο ζωή μετά απ' το θάνατο;
θα δεις μισή ερμηνεία
χαζεύω τα πυρηνικά διαβάζοντας Χρυσή Ευκαιρία
όσο μας κυκλώνουν τ' αναλώσιμα
σώμα ως τον ήλιο ακατέργαστο
και 5 έχω θανάτους από πρόσχημα σε μίλια να βρω έναστρο
όλα ακρογιαλιές από ένα κρόταφο
ακόμα γελιέσαι πως κολυμπάς πιο πέρα απ' τις εφαρμογές
πίστα δε φτιάξαν έχει τέρμα θεοσκόταδο
κλείνεις τα μάτια προχωράς λες
πάνω σε σφαίρα που βγήκε για κυνήγι ψάχνοντας σκανδάλες
όπλα κατεβάσαμε σε στάλες απόψε παίζουμε μόνοι μας
τις γουλιές στο χρώμα της παραίτησης
εδώ δεν είναι το χώμα που πατάς μη γελιέσαι ποτέ
είναι απλά κακή μεταμφίεση ταφόπλακας
όσο είμαστε φετίχ και κάγκελα
στο θέαμα για έναν πιο ρομαντικό ολοκληρωτισμό
φίλα με ανάποδα
πρόβες κάθε μέρα στο κρεβάτι για το τελικό ανάσκελα
φέτος θα φορεθεί το φέρετρο με ενσωματωμένο βιντεοκαμεραμάν
μόνο απ' το πατάρι βγαίνει διάνυσμα
χύνουν νευρώνες τα σαλόνια των ηρώων
οι μεγάλες ιδέες σου μόνο για τα σκουλήκια καμουφλάρισμα
να σε δω στο πρώτο έναυσμα πυρών
λέει πως "το βράδυ θα 'ρθω λίγο"
λέω δουλεύω απ' τις 7.30
περίμενε πρώτα να βγάλουμε τον ήλιο
ό,τι σου βγαίνει σε αμυχές και αμηχανία
κρατάω την εκδοχή του και άλλη μία
μέχρι να πέσει ουρανοκατέβατα
μια γη γεμάτη νεκροκρέβατα.
μεγάλο στυλιάρι να κρατάς,σαν να'τανε τυφλή εμπιστοσύνη
μεγάλο στομάχι να κρατάς,σαν να'τανε για μας η νύχτα εκείνη.
όσο βγήκαμε από τσέπες νικητές
μα σε χάλκινα μετάλλια που να βρεις πρωταθλητές
γίνε για μένα να ναρκώσω
μέχρι να βρω σ' αυτό τον κόσμο σταθερές
μέρα με 2 γαμώχριστα στο πόδι ανεκτές
φλέβες που μας κουτσομπολεύουν ανοιχτές ζητάν κοινόχρηστα
κάθε ρεπό κι όνειρα χαμηλόμισθα
να φύγω ένα βράδυ απ' τη στροφή με Mercedes
λέει πόσο κάνει και θα φύγω
λέει πόσο κάνει και θα φύγω
κατά τις 7.30
περίμενε να ξημερώσει λίγο...
Παλατια πεφτουν
The psycho's back
Strong enough to push the Eifel back
Halloween mask, Michael's back
Stay in your lane, you no named niggas get lipo'd up
Lose weight when the rifle bust, I don't like you fucks
They want my life I want five mics, problem is I'm unsigned hyped
Fuck is the deal, give me life in the booth with no fucking appeal
I bet you my left lung they can't fuck with the skill
Bet you my right hand they gon' die in the trauma
It's the front street terrorist, I ride like Osama
It's a thin line between a prick and a fool
But these faggots they keep acting like snitching is cool
Man, these faggots they keep acting like I ain't a beast
'Til their face is next to their sons under the beach
Food for the crabs, mission accomplished, nigga, take it in blood
It's a wrap, my crew acting like Satan is loved
Ένα χρόνο μετά το Κύτταρο κι ενώ γράφεται ο επόμενος δίσκος, μαζευόμαστε ξανά όλοι στο @an_club , στην Αθήνα, για την μοναδική εμφάνιση της χρονιάς.
Ηλεκτρονική προπώληση: www.ticketservices.gr
Link in bio.
Σημεία φυσικής προπώλησης (hard copy):
- Monsterville (Αγίας Ειρήνης 13, Μοναστηράκι)
- Κιούμπρικ (Ανδρέα Μεταξά 12, Εξάρχεια)
Το AN Club βρίσκεται στην οδό Σολωμού 13, στα Εξάρχεια.
Οι πόρτες θα ανοίξουν στις 20:00 και το λάιβ ξεκινά στις 21:00.
Γενική είσοδος: 14
...με βιάζανε να στέκομαι βράχος μπροστά στα κύματα να μη φοβάμαι τους κρότους του παρελθόντος,με βιάζανε να μάθω να λέω καλά ποιήματα,
αλλά τα μόνα που έμαθα ήταν εκείνα που έγραφα αυτοπροσώπως...
📷 @alexandros_gk
Όσο η πανσέληνος μου σφάζει το δέρμα, τα λόγια τους δεν βοηθάνε.
Έκανα τη βάρκα μου έλκυθρο και είναι υπέροχο,
αν σκεφτείς πως οι σκέψεις σου την τραβάνε.
Βίωσα χειρότερα από τους εφιάλτες που έχω όταν κοιμάμαι.
Μην κάνεις χώρο στη σιωπή, απλά υποσχέσου μου ότι θα χαμογελάμε.
Δεν υπάρχει πάντα. Υπάρχει τώρα. Λυπάμαι.
Είναι αυταπάτη η στιγμή, μα λίγο πιο αληθινή από την ώρα.
Ξεροσταλιάζω στο κατάρτι, μπας και σου κλέψω μια νότα.
Το στόμα σου κλειστό κι εγώ, πόσο να σκεφτώ ελπιδοφόρα.
Το έχω ξαναζήσει το έργο "σειρήνες και ασθενοφόρα".
Καλώδια, ηλεκτροφόρα είναι βάρκα και ο στίχος μας είναι γέφυρα.
Ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν όσων υπέφεραν,
θα φύγουμε από δω τελευταίοι έχοντας στους ώμους όσους έπεσαν.
Ο κύκλος των τελειωμένων ποιητών είναι οι φίλοι μου
και όλοι τους κάτι έχασαν — το ίδιο σημαντικό για τον καθένα μας.
Το ίδιο σημαντικό που καταντάει εγωιστικό.
Κάτω από το φωτιστικό, οι σκέψεις τρέχουν σαν νερό,
λίγο πριν να αποκοιμηθούμε στο λαβύρινθο.
Κι αύριο συνεχίζεται το κυνηγητό για το μήτω.
Δίχως οίκτο πείτε στο μηνόταυρο,
στον τρίτο διάδρομο δεξιά,
παραπατάω σκνίπα απ’ τα ψυχολογικά και τα κρασιά που γεννά,
Το ψάξιμο εδώ μέσα, όσο κοιτάζει η Αριάδνη και γελά.
Μετά,ποτίζω το χώμα να αλλάξει χρώμα,
γιατί αυτό το καφέ δεν μου ταιριάζει.
Δεν μοιάζει με blueblack
Κι ας προσπαθεί, απεγνωσμένα από τις εννιά,
είναι τα τηλέφωνα κλειστά κι εγώ χαμένος.
Βρήκα την έξοδο αλλα το τέρας μέσα μου δεν ψάχνει για αίσιο τέλος...
Το αφήνω εδώ.
Ακυκλοφόρητο κουπλέ απο το 2021*
