Το πιο raw post που έχω ανεβάσει ποτέ.
Οι τελευταίοι μήνες ήταν από τα καλύτερα rollercoasters που έχω μπει ποτέ. Οι πιο απαιτητικοί και συναρπαστικοί μήνες που μπορώ να θυμηθώ από τα τελευταία χρόνια.
Μετακόμισα, ταξίδεψα, βγήκα σε περιοδικό, βγήκαν φωτογραφίες μου σε περιοδικά, συνεργάστηκα σε φοβερά πρότζεκτ για τα οποία είμαι απίστευτα ευγνώμων και παραιτήθηκα.
Το αφήνω τελευταίο για να πάρει την έμφαση που του αξίζει και επιλέγω να του δώσω για τελευταία φορά, γιατί κατάλαβα πως δεν είμαι ο μόνος με τοξικές εργασιακές εμπειρίες οι οποίες μας έχουν στιγματίσει.
Έχω συζητήσει με αρκετά άτομα της ηλικίας μου -και της προθυμίας μου για δουλειά- και οι περισσότεροι έχουμε αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα.
Τοξικά άτομα που δρουν παρασιτικά με το προσωπείου του καλού και αυτού που «προσπαθεί να σε βοηθήσει ή να σε προστατέψει».
Γελάω.
Βίωσα ψυχολογικές πιέσεις, με υπόγειους σχολιασμούς, ειρωνίες, υποτιμήσεις και σχόλια από ανθρώπους/ άνθρωπο που θεωρούσα πως είχε σκοπό να με στηρίξει.
Πότε δεν τα εξέφρασα αυτά. Λάθος ή σωστό δεν ξέρω. Παρόλαυτα, θα είμαι πάντα ευγνώμων που πέρασα από όλες τις θέσεις εργασίας που βρέθηκα τα τελευταία χρόνια.
Έμαθα πολλά. Έμαθα -με τον κακό τρόπο-, όμως πως σε κάθε εργασιακό περιβάλλον που θα βρεθείς -με ελάχιστες εξαιρέσεις- αν όχι μόνο εσύ ο ίδιος, ελάχιστα θα είναι τα άτομα που θα είναι δίπλα σου, επειδή πιστεύουν σε εσένα και αρκετά τα οποία θα σε προσεγγίσουν σκόπιμα.
Προσωπικά ποτέ δεν κατάλαβα το σκοπό, έβλεπα μόνο το αποτέλεσμα.
Πισώπλατους σχολιασμούς και μπροστινά χαμόγελα.
Δεν υπάρχει καμία Gen Z που δεν είναι πρόθυμη να δουλέψει, να ακούσει, να κάνει λάθη, και να εξελιχθεί. Υπάρχουν κλειστόμυαλοι «υπεύθυνοι» που εκτός των masters του εξωτερικού, they master micromanaging while skipping the big picture.
Ήθελα καιρό να κάνω αυτό το post, έστω και για τον έναν που θα το διαβάσει και θα νιώσει πως δεν είναι ο μόνος που ένιωσε άγχος, ράκος ή έκλαψε πριν πάει στην δουλειά του εξαιτίας άλλων ψεύτικων ανθρώπων.
Η ζωή μας και η δουλειά μας πρέπει να είναι κάτι που μας γεμίζει και που μας κάνει να χαμογελάμε.
Μην σταματάτε ποτέ γιατί όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια 😮💨
Πάμε το χούμε 💪🏽
